DaVIL HuNTER

                                                        ฉันเองแหละ

    วีรกรรมของฉันอีกอย่างที่แม่บอก แม่พาฉันไปเที่ยวจังหวัดเชียงใหม่ออกจากบ้านสามทุ่ม ฉันนั่งตักหันหน้าเข้าหาแม่ปากก็ดูดนมตลอดเวลานั่งไปจนถึงเชียงใหม่ แม่บอกว่าทรมานอย่างที่สุดเหน็บกินแล้วกินอีกจับให้นั่งที่อื่นก็ไม่นั่ง นี่แหละคนเป็นแม่เท่านั้นทำได้และไม่มีใครคิดลอกเลียนแบบแน่นอน แม้แต่พ่อของฉัน

    แล้ววันที่แม่ดีใจก็มาถึง “ก็วันที่ฉันเข้าเรียนอนุบาลไง” แม่บอกอย่างขำๆ วันนั้นแม่แต่งตัวให้ฉันด้วยอารมแจ่มใสเป็นพิเศษ “ไชโยต่อไปนี้จะมีเวลาเป็นส่วนตัวแล้ว”  แม่บอกกับฉันถึงความรู้สึกวันนั้น แม่พาฉันไปส่งที่โรงเรียนแม่บอกว่าฉันดีใจมากที่จะได้ไปโรงเรียน แม่กลับมาบ้านทำงานอย่างสบายใจ กรี๊งงงงงงงงงงงงเสียงโทรศัพท์ดัง 

    “คุณแม่ของน้องตองเหรอคะ นี่คุณครูค่ะช่วยมารับน้องเค้ากลับบ้านด้วยนะคะ น้องเค้าร้องไม่ยอมหยุดเลยตั้งแต่เช้าจนบ่ายโมงก็ไม่หยุดค่ะ เด็กคนอื่นไม่เป็นอันเรียนเลย”  คุณครูสาธยายยาวเหยียด ส่วนแม่ความดีใจหายไปในพริบตา

    แม่พาฉันกลับมาสอนหนังสือเองที่บ้านแล้วฝันร้ายของแม่ก็กลับมาอีกครั้ง  อย่างกับฉันเป็นพวก Devil อึ๋ยสยอง

   วันที่แม่น้อยใจ แม่บอกว่าฉันล้มแขนหักพ่อกับแม่พาไปโรงพยาบาล ฉันร้องไห้ไปตลอดเลยพอทำแผลเสร็จพยาบาลออกมาบอกและถามว่า “คุณแม่คะน้องเค้ามีอาวุธลับด้วยนะ พอจับแขนจับขาไว้น้องเขาถุยน้ำลายใส่คุณหมอใหญเลยคะ” แม่ได้ยินหัวเราะร่วนเลย

    “แล้วเด็กอยู่กับใครคะ” พยาบาลถามต่อ แม่งงอยู่พักหนึ่ง “อยู่กับฉันค่ะเลี้ยงเค้าเอง”

    “เหรอคะเห็นน้องเค้าร้องแต่หาพ่อไม่หยุดเลยก็เลยสงสัยคะ” แม่บอกว่าน้ำตาแม่ไหลไม่รู้ตัวเลยทั้งที่ดีใจที่ลูกรักพ่อแต่ก็รู้สึกน้อยใจมากเหมือนกัน ตอนนี้ฉันน้ำตาซึมรีบเข้าไปกอดแม่ไว้  ฉันก็รักแม่เหมือนกันนะ

    ฉันได้แต่ฟังแม่เล่าเรื่องวัยเด็ก พอโตขึ้นฉันก็ได้เห็นได้รับรู้ด้วยตัวเอง ตอนนี้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นแล้วเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปี 1 สิ่งที่ฉันทำให้แม่ได้และเป็นสิ่งที่แม่ต้องการที่สุด ด้วยการเป็นคนดีไม่เกเรและตั้งใจเล่าเรียนให้สมกับที่แม่ของฉันทนเหนื่อยมาทั้งชีวิตของท่าน เพื่อลูกทั้งสองคน